prop guide

bagong taon

supposed to be, first entry ko ito. pero matatapos na ang enero, kaya iiwanan ko na lang ang tanong na ito:

hanggang kailan ba ang new year? ang chinese community kasi, pumapatak pa minsan sa pebrero ang kanilang bagong taon. pero minsan naman, tumitigil ang pagbati ng new year (sa ating roman calendar - tama ba?), sa unang linggo pa lang ng enero.

anyway, happy new year. 2006 na pala.

gulay

"kayo na naman?"

ang mga vendor iyon sa trabajo, nakita na naman kaming tatlong magkakabahay. isang gabi iyon muli ng adventure ng pagbagtas sa mga kalsadang kinalalagyan ng trabajo market, pagbitbit ng mga sako at plastic bag, at matapang na pangangalkal ng mga tumpok (o bundok, sa ilang pagkakataon) ng basura para maghanap ng gulay.

opo, namumulot kami ng gulay. pagpatak ng alas-7 ng gabi, magyayaan na kami ni marco at gly (at kalaunan, ni kiko) para pumunta ng trabajo market. bitbit ang kani-kaniyang plastic bag, kakalkalin namin ang mga bagong tapong gulay ng mga vendor para maghanap ng matino pang gulay.

at marami kaming nakikitang matino pa talaga, iba-iba: noong unang araw, upo lang at okra. kalaunan, nakakita na kami ng (maraming) patola, talong, patatas, carrot, sili, ampalaya at maging kamatis, mangga, dalanghita at saging na saba. karamihan ay mga may kaunting sira lang na dahil di na maitinda ay itinatapon na lang.ang ilan naman ay may kaunting sira, o kaya'y magulang na.

sa katunayan, hindi ko ito ngayon lang natutunan, sa maynila at sa panahong ito na napakataas ng presyo ng mga bilihin. nasa teenage years pa yata ako noon, na sa tuwing kasama ko si oya sa palengke, biglang yuyuko iyan para pumulot ng gulay na nahulog sa daan o itinapon na nga. dati, humahakot pa nga kami ng isang sako ring saging, na bigay naman ng kanyang suki dahil masisira lang kapag pinatagal pa hanggang kinabukasan.

kaya noong isang linggo, laking tipid namin sa araw-araw na paggugulay. may bigas na, at sahog na lang ang trobol (madalas sardinas naman). vegetarian kami sa loob ng isang linggo. wala namang nagkasakit dahil madumi o sira, dahil dumadaan sa ika nga nami'y "quality control" ang mga pulot na prutas at gulay. aba'y pag-uwi nga namin, huhugasan, sasabunin at huhugasan muna namin ng ilang beses bago ilagay ang mga pinulot sa aming opisyal na vegetable rack.

kapag namumulot kami, may mga nakakasabay kaming mga maralita ng komunidad. kaya nga noong kinakarir na namin ang pamumulot, na sunud-sunod na araw na kaming tambay ng trabajo, may mga vendors na hindi naniniwala sa aming kakainin namin ito pag-uwi. akala nila, ipapakain sa rabbit o baboy. tinitingnan nila kami mula ulo hanggang paa.

pero tulad din ng walang kahiya-hiyang pagsasabi na wala akong pera pang-internet, wala din kami minsan (o madalas?) kahit pangkain. kahit makita pa nilang maganda ang telepono kong bigay lang din.isipin natin, bago o nakakahiya pa ba na tayo'y walang makain? hindi ba 75 porsyento ng lipunan natin, nililinang ang lupa pero nagdidildil ng asin? hindi ba 15 porsyento naman ng populasyon natin, nagtatayo ng pagkatataas na building pero walang masilungan o kaya'y squatter sa sariling bayan? kailan ba ligtas ang mga tulad nating kahit nakapag-aral, ay walang kasiguruhan ang kinabukasan?

isang araw noong nakaraang linggo din, nagtext sa akin si roksi at sabi niya: "mami, ang hirap na talaga. nandito ako sa bahay ngayon, wala na talaga akong makain." sa pinakajologs na pamamaraan, sinagot ko siya:"kung wala ka nang makain,mamulot ka ng gulay sa philcoa. tulad ng ginagawa namin sa trabajo."

at tulad ng ginagawa ng marami pa, na tiyak ay mas hikahos pa sa atin, para mabuhay lamang sa isang bayang mayaman sa likas na yaman...ngunit naghihirap at lalo pang naghihirap.

15 per hour

ayon kay mong palatino (pangalawang beses ng pagmention ng kanyang pangalan sa blog na ito), isa lang daw ang mortal sin ng isang blogger: ang hindi mag-update. kaya siguro sa ngayon, nasa impiyerno na ako (oa naman yata iyon). kung kaya, nagpupuna ako sa sarili at humihingi ng tawad sa lahat (oa na nga ito).

maipapaliwanag ang kawalan ko ng entry noong nobyembre at disyembre. ilang araw nasa ibang lupain, kung saan mahal ang internet rental (dahil sa loob ng kanilang mga bahay, mayroon na sila). dahil din sila'y mga advanced capitalist countries o ACC (singapore at hong kong ba naman e), bawat bili mo ng kahit ano -- kahit pulbos na sabong panlaba -- kukuwentahin mo kung magkano ang katumbas sa piso.

buti na lang sa pilipinas, may mga 15 per hour na internet. pero tulad nga ng nasabi ko, isa lang naman ang mabigat-bigat na dahilan kung bakit di ako nakakapag-update, kahit isa sa mga new year's resolution ko ito: wala akong pera. kahit 2006 na. kahit daw tumaas na ang piso dahil sa maraming dollar remittances sa pinas noong holidays (hindi baga sampal iyon ng imperyalismo sa bansa? kailangang marami muna ang dolyar ng pinas bago sabihing matatag ang ekonomya?).

kaya ngayon, laking pasalamat ko na lang at nagkaroon na rin ako kahit 20 pesos para mag-extend ng 15 minutes sa internet shop na ito sa maynila.

sa susunod, maghahanap ako ng 10 per hour.